تبليغاتX
يه ساز ِ همدم ِ صدام ، چند تا كاغذ پاره ی دل ... يه جاده ی دور و دراز ، همين شده چاره ی دل ... جاده رو مستقيم می رم ، اما نمی دونم كجا ؟... رو به غروب ِ آسمون ، دلم شده چه بينوا ... دلم كه باور نداره ، خنده به سايه می كنه ... زُل زده به افق خانم ، داره گلايه می كنه : نبين كه قهقهه زدم ، من يه ترانه به دوشم ... كه پشتِ اين صورتكم ، غصه و غم می فروشم ... ترانه هامو دوش به دوش ، رو دوش ِ پاييز میذارم ... جز يه بغل خاطره و ، پایِ برهنه چی دارم ؟ ... ترانه هامو خط به خط ، با خش خش ِ برگ می خونم ... غم تو صدام نشسته و ، نمی تونم كه بمونم ... تنگِ غروب ِ بغض ِ من ، آسمون غصه فروشم ... جاده ازم چيزی نپرس ، من يه ترانه به دوشم ترانه به دوش

(( تبعید ))

 

 

 

وقتی از بغض ِ ستاره يه بغل ترانه باريد

 

وقتی از نبودن ِ ماه حتی آسمون می ترسيد

 

وقتی چشمای بهار و توی فصل ِ عطر و شبنم

 

بی هوا خزون ِ زرد رنگ از ميون گلها دزديد

 

وقتی واژگون می ديدم دنيای ترانه هامو

 

بيد ِ آرزوی قلبم با يه باد همش می لرزيد

 

وقتی آويزون می كردش رختش و شب توی روزهام

 

توُ دل ِ آفتابی من دوباره سياهی تابيد

 

وقتی كه خورشيد نبود و به يه فانوس راضی بودم

 

اما چشمام نور ِ كبريت روی دفتر ِ دلم ديد

 

وقتی گرد بی كسی ها می نشستش رو تن ِ من

 

توُ خيال ِ خستگی هام حريم قفس می پاشيد

 

تموم ِ خاطره هامو روزگار ِ بی مروت

 

از توُ ذهن ِ ساده ی من دوباره بی هوا قاپيد

 

نه ديگه ترانه بازم ، نه ديگه اسير ِ سازم

 

تنها راه ِ پيش ِ روم شد ، راه ِ بيراهه ی تبعيد

 

 

 

 

 

حامد بخشي فر

(( افسوس ))

 

 كودكيم زمانی پرسيد :

روزگارم خوب يا بد می شود ؟!

گفتم :

صد افسوس

خوب يا بد ، رد می شود

گاه زيبا

گاه پُر سوز خواهد شد ... 

در فردايی كه امروز ِ ديروز خواهد شد !

 

 

حامد بخشي فر


صفحه اصلي
پست الکترونیک

آرشيو يادداشت ها
خرداد 1387




Güneşe dokunmayın o benim sıcaklığım Geceme dokunmayın geceler dert ortağım. Yarime dokunmayın yar benim tek varlığım Canıma dokunmayın bu canım Allah'ımın Ay aman aman aman geceler uyuyamam Ay aman aman aman utanır ağlayamam Ay aman aman aman ellere alışamam Ay aman aman aman ben onsuz yaıayamam Aşk duraklarda eskir gemiler limanlarda Hasret yürekte eskir yeminler yalanlarda Sevenler ölmez derler benim gibi sevenler Içim yanıyor benim bu karanlık akşamlarda Içim yanıyor benim bu onsuz akşamlarda به خورشيد قصد نكنيد كه آن گرمي من است به شب قصد نكنيد كه شب تكيه گاه درد هايم است به يارم قصد نكنيد كه يارم تمام هستي من است قصد جانم را نكنيد كه جان مال خدا است اي امان امان امان نمي توانم شبها بخوابم اي امان امان امان از شرمم نمي توانم گريه كنم اي امان امان امان نمي توانم به ديگران خو بگيرم اي امان امان امان من بدون تو نمي توانم زندگي كنم عشق در تكيه گاه ها كهنه مي شود كشتي ها در بنادر حسرت در قلبها كهنه ميشود سوگند در دروغها به عاشقان مرگ غلبه نمي كند عاشقاني مثل من درونم آتش مي گيرد از اين شبهاي سياه درونم آتش مي گيرد از اين شبهاي بدون او