تبليغاتX
يه ساز ِ همدم ِ صدام ، چند تا كاغذ پاره ی دل ... يه جاده ی دور و دراز ، همين شده چاره ی دل ... جاده رو مستقيم می رم ، اما نمی دونم كجا ؟... رو به غروب ِ آسمون ، دلم شده چه بينوا ... دلم كه باور نداره ، خنده به سايه می كنه ... زُل زده به افق خانم ، داره گلايه می كنه : نبين كه قهقهه زدم ، من يه ترانه به دوشم ... كه پشتِ اين صورتكم ، غصه و غم می فروشم ... ترانه هامو دوش به دوش ، رو دوش ِ پاييز میذارم ... جز يه بغل خاطره و ، پایِ برهنه چی دارم ؟ ... ترانه هامو خط به خط ، با خش خش ِ برگ می خونم ... غم تو صدام نشسته و ، نمی تونم كه بمونم ... تنگِ غروب ِ بغض ِ من ، آسمون غصه فروشم ... جاده ازم چيزی نپرس ، من يه ترانه به دوشم ترانه به دوش

(( تبعید ))

 

 

 

وقتی از بغض ِ ستاره يه بغل ترانه باريد

 

وقتی از نبودن ِ ماه حتی آسمون می ترسيد

 

وقتی چشمای بهار و توی فصل ِ عطر و شبنم

 

بی هوا خزون ِ زرد رنگ از ميون گلها دزديد

 

وقتی واژگون می ديدم دنيای ترانه هامو

 

بيد ِ آرزوی قلبم با يه باد همش می لرزيد

 

وقتی آويزون می كردش رختش و شب توی روزهام

 

توُ دل ِ آفتابی من دوباره سياهی تابيد

 

وقتی كه خورشيد نبود و به يه فانوس راضی بودم

 

اما چشمام نور ِ كبريت روی دفتر ِ دلم ديد

 

وقتی گرد بی كسی ها می نشستش رو تن ِ من

 

توُ خيال ِ خستگی هام حريم قفس می پاشيد

 

تموم ِ خاطره هامو روزگار ِ بی مروت

 

از توُ ذهن ِ ساده ی من دوباره بی هوا قاپيد

 

نه ديگه ترانه بازم ، نه ديگه اسير ِ سازم

 

تنها راه ِ پيش ِ روم شد ، راه ِ بيراهه ی تبعيد

 

 

 

 

 

حامد بخشي فر

(( افسوس ))

 

 كودكيم زمانی پرسيد :

روزگارم خوب يا بد می شود ؟!

گفتم :

صد افسوس

خوب يا بد ، رد می شود

گاه زيبا

گاه پُر سوز خواهد شد ... 

در فردايی كه امروز ِ ديروز خواهد شد !

 

 

حامد بخشي فر